Миличка Anita81,повярвай ми че си представям какво изпитваш,даже го изпитах и аз още веднъж след като четох поста ти

,понеже моят случай беше както каза звънче в почти 6 месец с еднояечни близнаци

Просто аз и мъжа ми незнаехме къде се намираме и дали ще оцелеем след случката

Но благодарение на него и на това,че аз много говорех за ова за да мога по-бързо да закоравея,ако мога така да го кажа,надявам се,че ме разбираш какво искам да ти подшушна,е,не съм го забравила няма и да го забравя.защото това беше травма не само за мен,а и за организма ми и явно сега от това имам малко проблеми,хормонално по-трудно се възстановява организма при такъв голям аборт

Така искам сега да те прегърна ,да си поплачим и да си говорим ,защото знай,това най-много помага/поне при мен-говоренето/

А относно това какво да направиш незнам какво да те посъветвам,само знам че като за начало трябва да си много силна,положително настроена и да вярваш,че това е за добро,защото знай едно от мен"Когато Господ взема,след това дава"

На мен още не ми е дал,но се надявам да ме зарадва в най-скоро време и не само мен,а всички нас

Аз трябваше да чкам 5-6 месеца и тогава да възстановя опитите, това ме убиваше още повече,но с мъжа ми сме оптимисти и вярваме че рано илки късно ще се сбъдне и нашата мечта,нашето чудо

Затова обичайте се много,правете любов

а всичко друго ще се нареди когато ни е писано

Сега те целувам силно,гушкам те и знай,че има Господ на този свят!
Стискам палци
